మనం జీవించని జీవితం Dr B.S.Chakravarthy
మనం జీవించని జీవితం
Dr B.S.Chakravarthy
మన జీవితంలో మనం చూస్తున్న అసంతృప్తి, బాధ, విమర్శలు అన్నీ బయట ప్రపంచం వల్లనే వస్తాయని చాలా మంది అనుకుంటారు. కానీ చాలా సార్లు నిజం అంత సులభంగా ఉండదు. కొన్నిసార్లు మన లోపల ఉన్న ఒక జీవితం — మనం జీవించకుండా వదిలేసిన జీవితం — మనల్ని మెల్లగా బాధపెడుతూ ఉంటుంది.
మనలో ప్రతి ఒక్కరిలోనూ కొన్ని సహజమైన ఆసక్తులు, ప్రతిభలు, కోరికలు ఉంటాయి. చిన్నప్పుడు అవి స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. ఎవరో చిత్రాలు గీయడంలో ఆనందం పొందుతారు. ఎవరో సంగీతం వినడం లేదా పాడడం ఇష్టపడతారు. ఇంకెవరో ప్రశ్నలు అడిగి ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవాలనుకుంటారు. కొందరికి ప్రేమతో మనుషులను చూసుకోవడం సహజంగా ఉంటుంది.
కానీ జీవితంలో ముందుకు వెళ్తూ మనం ఎన్నో కారణాల వల్ల మన సహజ స్వభావాన్ని పక్కన పెడతాం. సమాజం ఏమంటుంది, కుటుంబం ఏమనుకుంటుంది, డబ్బు ఎలా సంపాదించాలి, ఇతరులు ఎలాంటి జీవితం గడుపుతున్నారు — ఇవన్నీ మన నిర్ణయాలను ప్రభావితం చేస్తాయి. అలా మనలో ఉన్న నిజమైన జీవితం కొంచెం కొంచెంగా మౌనంగా మారిపోతుంది.
ఆ మౌనం ఎప్పుడూ పూర్తిగా మాయమవదు. అది మన లోపలే ఉంటుంది. కానీ అది బయటకు రాకపోతే అది మరో రూపం తీసుకుంటుంది.
చిత్రకళ అంటే ఎంతో ఇష్టమున్న ఒక వ్యక్తిని ఊహించండి. చిన్నప్పుడు అతను ఎన్నో చిత్రాలు గీసేవాడు. రంగులు, ఆకారాలు అతనికి ఆనందం ఇచ్చేవి. కానీ తరువాత చదువులు, ఉద్యోగం, బాధ్యతలు అంటూ ఆ ఆసక్తి క్రమంగా మాయమైంది. సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఒకరోజు ఎవరో ఎంతో ప్రేమతో చిత్రాలు గీయడం చూసి అతను ఇలా అంటాడు: “ఇవి చేసి ఏమి ప్రయోజనం?”
ఆ మాట వెనక అసలు కారణం ఆ కళాకారుడిపై విమర్శ కాదు. తనలో ఒకప్పుడు ఉన్న కళాకారుని గుర్తు చేసుకునే అసౌకర్యం.
ఇదే విషయం ప్రేమ విషయంలో కూడా జరుగుతుంది. ప్రేమను పూర్తిగా అనుభవించడానికి ధైర్యం చేయని వ్యక్తి కొన్నిసార్లు ప్రేమనే వెక్కిరిస్తాడు. “ఇవి సినిమాల కథలు మాత్రమే” అని అంటాడు. కానీ లోపల ఎక్కడో అతను కోల్పోయిన అనుభవం గురించి ఒక చిన్న బాధ ఉంటుంది.
మనలో చాలా మంది విమర్శించడం సులభంగా నేర్చుకుంటారు. సృష్టించడం మాత్రం కష్టమైన పని. ఎందుకంటే సృష్టించడానికి మనసును తెరవాలి. విఫలం అయ్యే అవకాశం ఉంటుంది. ఇతరులు ఎలా స్పందిస్తారో తెలియదు. అందుకే చాలా మంది సురక్షితంగా విమర్శకులుగా నిలబడిపోతారు.
ప్రాచీన భారతీయ ఆలోచనల్లో దీనికి ఒక అందమైన పదం ఉంది — ధర్మం.
ఇక్కడ ధర్మం అంటే కేవలం మతపరమైన నియమాలు కాదు. అది మన సహజ స్వభావం. మనలోని నిజమైన పిలుపు.
ప్రతి మనిషికీ ఒక ప్రత్యేకమైన స్వభావం ఉంటుంది. కొందరు ఉపాధ్యాయులుగా మంచి మార్గదర్శకులు అవుతారు. కొందరు వైద్యులుగా బాధపడుతున్నవారిని సేవ చేస్తారు. కొందరు ఆలోచనల ద్వారా ప్రపంచాన్ని ప్రభావితం చేస్తారు. ఇంకొందరు కళ, సంగీతం, సాహిత్యం ద్వారా మనసులను తాకుతారు.
మన జీవితం ఈ సహజ స్వభావానికి అనుగుణంగా సాగితే మనకు లోపల ఒక సమతుల్యత ఉంటుంది. పని కష్టమైనదైనా మనసులో తృప్తి ఉంటుంది.
భగవద్గీతలో ఒక గొప్ప సూత్రం ఉంది. మన స్వభావం నుండి వచ్చే కర్మల నుండి మనం పూర్తిగా తప్పించుకోలేమని అది చెబుతుంది. మనం సందేహంతో, భయంతో దూరంగా వెళ్లాలని ప్రయత్నించినా కూడా, చివరికి జీవితం మనల్ని తిరిగి మన స్వభావం వైపే తీసుకువెళుతుంది.
ఇది మన చుట్టూ ఎన్నో ఉదాహరణల్లో కనిపిస్తుంది.
ఒక వైద్యుడు నిజంగా రోగులను సేవ చేయాలనే తపనతో ఉంటే, గంటల తరబడి పని చేసినా అతనికి ఒక అంతర్గత ఆనందం ఉంటుంది. కానీ అదే వృత్తిని కేవలం ఒత్తిడి వల్ల ఎంచుకున్నవారికి అదే పని భారంగా అనిపించవచ్చు.
ఒక ఉపాధ్యాయుడు విద్యార్థులతో మాట్లాడటం, వారికి కొత్త విషయాలు నేర్పడం ఇష్టపడితే తరగతి గది అతనికి జీవంతో నిండిన ప్రదేశంగా ఉంటుంది. కానీ ఆసక్తి లేకుండా బోధిస్తే అదే తరగతి ఒక బరువుగా మారుతుంది.
జీవితం మనకు కొన్నిసార్లు చిన్న సంకేతాలు ఇస్తుంది.
అసంతృప్తి, అలసట, అర్థం కాని అసహనం — ఇవి కొన్ని సార్లు మనం మన సహజ దారిలో లేమనే సంకేతాలు కావచ్చు.
చాలా మంది జీవితాల్లో నిజమైన విషాదం విఫలం కావడం కాదు. తమలో ఉన్న అవకాశాలను ప్రయత్నించకపోవడమే. వారు ఆ దారిని పూర్తిగా వదిలేస్తారు. సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత ఆ దారిలో నడుస్తున్న వారిని చూసి అసహనం కలుగుతుంది.
కానీ మంచి విషయం ఏమిటంటే మనలోని ఆ జీవితం పూర్తిగా మాయమవడం చాలా అరుదు. అది మళ్ళీ మెల్లగా బయటకు రావడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.
ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు సంగీతం ఇష్టపడిన ఒక వ్యక్తి వృద్ధాప్యంలో మళ్ళీ సంగీతం వినడం మొదలుపెట్టవచ్చు.
ఎప్పుడో రాయాలని అనుకున్నవారు ఒకరోజు తమ ఆలోచనలను కాగితంపై పెట్టడం ప్రారంభించవచ్చు.
ఎప్పుడో సేవ చేయాలనే తపన ఉన్నవారు జీవితంలో తరువాతి దశలో సమాజానికి తిరిగి సేవ చేయడం మొదలుపెట్టవచ్చు.
జీవితం మనల్ని మన నిజమైన దారికి తీసుకెళ్లడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటుంది.
అందుకే ధర్మం అనే భావన ఎంతో విలువైనది. అది మనకు ఒక గుర్తు. మన సంతోషం ఇతరుల జీవితాన్ని అనుకరించడంలో లేదు. మన సహజ స్వభావాన్ని నిజాయితీగా జీవించడంలో ఉంది.
మనలో ఉన్న సృజనాత్మక శక్తి బయటకు వస్తే విమర్శలు తగ్గిపోతాయి.
మనలో ఉన్న ప్రేమ వ్యక్తమైతే వెక్కిరింపు మాయమవుతుంది.
మనలో ఉన్న ధైర్యం వెలుగులోకి వస్తే భయం తగ్గుతుంది.
అప్పుడు మనం ఇతరుల జీవితాలను విమర్శించాల్సిన అవసరం ఉండదు.
ఎందుకంటే మనం చివరకు మన స్వంత జీవితాన్ని నిజంగా జీవించడం ప్రారంభిస్తాం.
Comments
Post a Comment
Thank you for visiting. This is a space for the disciplined pursuit of truth. Whether you are sharing a clinical observation or a philosophical reflection, your perspective is appreciated. Let’s keep the conversation meaningful."