blankcheque

Moha: The Fog That Distorts Our Vision Dr B.S.Chakravarthy  ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते। सङ्गात् सञ्जायते कामः कामात् क्रोधोऽभिजायते॥ — Bhagavad Gita 2.62 Translation: When a person dwells upon objects of the senses, attachment to them arises. From attachment comes desire. From desire arises anger. When we dwell on objects of pleasure—be it a person’s appearance, emotional warmth, or idealized scenarios—our mind weaves subtle bonds of attachment. This fixation grows into desire, a craving for specific outcomes or responses. Fulfilled, it breeds deeper clinging; thwarted, it sparks disappointment, anger, or resentment. The Gita (2.62) maps this cycle: contemplation leads to attachment, attachment to desire, and unfulfilled desire to anger. At its root lies moha, delusion, which casts a fog over our perception. We see people and situations not as they are but as we wish them to be, ignoring red flags and romanticizing flaws. This isn’t just a mental misstep—it’s a spiritual...

 *Is the world we live in a simulation?* In one sense, yes—and in another, no. The world is real, just as a dream is real. Not absolutely real, not independent or permanent, but real enough to be experienced, to touch us, shape us, and transform us.  It appears solid, vast, and outside of us. But a deeper look reveals something else—it arises from within.  What we take to be an external world is actually perceived through the filters of our own mind. It is interpreted, not directly seen. Much like a projector casting images onto a screen, our awareness shines through the film of our thoughts, beliefs, and memories. Whatever is on that reel gets projected outward and becomes the world we see.  One person may watch the sunset and be moved to peace and awe, while another feels dread or sadness. The sunset hasn’t changed; the light entering their eyes is the same. What differs is the mind interpreting it. The meaning we assign to the moment is shaped by the inner landsca...

 *డాక్టర్స్ డే: ఒక ఆత్మపరిశీలనకు పిలుపు* *డా బీ.ఎస్. చక్రవర్తి* భారతదేశంలో ప్రస్తుతం సుమారు *15 లక్షల మంది వైద్యులు* ఉన్నారని అంచనా. ఇది ఒక గొప్ప సంఖ్య. కానీ మన దేశంలో ప్రతి పౌరునికి *సమానమైన ఆరోగ్య భద్రత* ఇంకా ఒక అసాధ్య కలగానే మిగిలిపోతోంది. మన వైద్య విద్య వ్యవస్థలో *వైవిధ్యం*, *నాణ్యత లోపం*, *వనరుల కొరత* ఇంకా ఎన్నో సమస్యలు నెలకొని ఉన్నాయి. *వైద్య కళాశాలల్లో విద్యా స్థాయి, నైపుణ్య అభివృద్ధి* దేశమంతటా ఒకేలా ఉండకపోవడం, పట్టభద్రుల శిక్షణలో తేడాలు, దీనికి తోడు *భౌతిక వనరుల కొరత*, *అభ్యాసం చేసే ఆసుపత్రుల సామర్థ్యం తక్కువగా ఉండటం*, ఇవన్నీ కలసి వైద్యుల శక్తిని పూర్తిగా వెలికి తీసే అవకాశం లేకుండా చేస్తోంది.  జాతీయ వైద్య మండలి ప్రయత్నిస్తున్నా, *సూక్ష్మంగా నాణ్యత నియంత్రణ* జరగకపోవడం వల్ల, *వ్యవస్థలో ఒక అసంతృప్తి* నెలకొంది. *వైద్యులు కూడా మనుషులే!* వారికి శారీరక, మానసిక, సామాజిక అవసరాలు ఉన్నాయి. కాని వారు ఎన్నిసార్లు తమ కుటుంబాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని పక్కన పెట్టి, ఇతరుల కోసం నిరంతరంగా పనిచేస్తుంటారు. ఇది ఒక త్యాగపూరిత వృత్తి. కానీ నేడు ఈ త్యాగం గుర్తింపు పొందడం లేదు. *నమ్మకం పోతోంది, గౌరవం త...