నీడలో నడిచే వెలుగు

 నీడలో నడిచే వెలుగు

డా బీ ఎస్ చక్రవర్తి!

## మరణం భయం కాదు, జీవితం గురువు

### ముందుమాట: ఆ కొమ్మ ఎందుకు విరిగింది?

చిన్నప్పుడు అమ్మమ్మ చెప్పేది - "చెట్టు కొమ్మ విరిగినప్పుడు, పక్షి కొత్త కొమ్మ వెతుకుతుంది. కానీ మనుషులం? మనం విరిగిన కొమ్మనే చూస్తూ కూర్చుంటాం."

మరణం గురించి ఆలోచించడం మన ప్రత్యేకత. కుక్క రేపు చనిపోతానేమోనని భయపడదు. అది ఈ క్షణంలో బ్రతుకుతుంది. కానీ మనమా? మనం రేపటి గురించి, పరమ రేపటి గురించి, మన తర్వాత తరాల గురించి ఆలోచిస్తాం. ఈ ఆలోచన శాపమా వరమా?

నేను చెప్పేది - ఇది వరమే. ఎందుకంటే మరణం గురించి తెలిసిన జంతువు మాత్రమే జీవితానికి అర్థం వెతుకుతుంది.

### బావి అడుగున చంద్రుడు

మన ఊళ్ళో ఒక పాత కథ ఉంది. ఒక కప్ప బావిలో పుట్టింది. అది తన జీవితమంతా ఆ చిన్న వృత్తంలోనే గడిపింది - ఆ రాతి గోడలే లోకం అని అనుకుంది. రాత్రి బావి ఎగువ నుండి ఒక చంద్రుడు కనిపించేవాడు. కప్ప అనుకుంది - చంద్రుడు నా బావిలోనే ఉన్నాడని.

మనం కూడా అదే కప్పలం. మన జీవితం అనే బావిలో మరణం అనే చంద్రుడు ప్రతిబింబిస్తున్నాడు. కానీ నిజమైన చంద్రుడు ఆకాశంలో ఉన్నాడు - మన చిన్న బావికి మించిన విశాలమైన ఆకాశంలో.

*ఇక్కడ ప్రశ్న ఏంటంటే:* బావి అడుగున కూర్చుని చంద్రుడిని చూడగలమా? లేక బావి నుండి పైకి ఎక్కి నిజమైన ఆకాశాన్ని చూడగలమా? దీనికి సమాధానం, బావి మాత్రమే మన జీవితమనే భ్రమ నుండి బయటపడిన క్షణం ,మనకు అర్ధమవుతుంది!!!

### మన భయం, మన కథలు

మీరు గమనించారా? ప్రతి సంస్కృతిలో మరణానంతర కథలు ఉన్నాయి. కానీ అవన్నీ ఒకే విషయం చెబుతాయి - "శరీరం పోతుంది, జ్ఞాపకాలు మిగిలిపోతాయి."

స్వర్గం, నరకం, పునర్జన్మ, మోక్షం - ఇవన్నీ మన ఆలోచనల ప్రతిబింబాలు. మనం భయపడతాం కాబట్టి కథలు చెప్పుకుంతాం. కానీ ఆ భయం చెడ్డదా?

నేను అనుకోను. భయం లేని జీవితం విలువ లేని జీవితం. "పాము ఉందని తెలిసి నడిచే వాడు జాగ్రత్తగా అడుగులు వేస్తాడు" అని మన పెద్దలు చెబుతారు. మరణం అనే పాము ఉందని తెలిసి మనం జాగ్రత్తగా జీవిస్తాం.

### బంగారు రేఖ - సమయం మరియు అర్థం

ఒక బంగారు నగలు చేసే. కార్మికుడు ని చూడండి. అతను బంగారాన్ని కరిగిస్తాడు, మళ్ళీ మళ్ళీ కొట్టుతాడు, వంచుతాడు, మెరుగుతాడు. చివరికి ఒక అందమైన ఆభరణం రూపొందుతుంది. ఆ ఆభరణం శాశ్వతమా? కాదు. కాలక్రమేణా అది కూడా కరిగిపోతుంది, కొత్త రూపంలోకి వస్తుంది.

మన జీవితం కూడా అలాంటిదే. మనం కరిగే బంగారం. ఈ జన్మలో ఈ రూపం, తర్వాత జన్మలో వేరే రూపం. కానీ బంగారం బంగారమే - రూపం మారినా సారం మారదు.

కానీ ఇక్కడ ముఖ్యమైన ప్రశ్న: మనం కరిగే బంగారమేనా? లేక ఆ బంగారం కార్మికులమా ? మనం ఆభరణమేనా లేక దాన్ని చేసే చేతులవా? జవాబు, మనం ఉన్న స్థితి ని, ఎటువంటి సాపేక్షత తో అనుభూతి పొందడం లో దొరుకుతుంది.

### చెరువులో రాయి - తరంగాల వలయాలు

చెరువులో రాయి వేస్తే, తరంగాలు కలుగుతాయి. మొదట చిన్నవి, తర్వాత పెద్దవి. చివరికి అవి అదృశ్యమవుతాయి. కానీ ఆ రాయి ప్రభావం పోలేదు - అది ఇప్పడు చెరువు అడుగున ఉంది, నీటి ప్రవాహాన్ని మార్చింది, చేపలకు కొత్త దారి చూపింది.

మన జీవితం కూడా అలాంటిదే. మనం వేసే రాయి. మనం చేసే పనులు, మనం మాట్లాడే మాటలు, మనం చూపించే ప్రేమ - ఇవన్నీ తరంగాలు. అవి విస్తరిస్తాయి, మరింత దూరం వెళ్తాయి. మనం లేకపోయినా ఆ తరంగాల ప్రభావం కొనసాగుతుంది.

"వృక్షమూలే నివాసః" అంటాం మనం - చెట్టు కింద నివాసం. ఎందుకు? ఎందుకంటే ఎవరో ముందు నాటిన చెట్టు నేడు మనకు నీడ ఇస్తుంది. మనం ఈరోజు నాటిన చెట్టు రేపు మన పిల్లలకు నీడ ఇస్తుంది. ఇదే కదా, నిజమైన అమరత్వం.

### దీపం మరియు చీకటి

మీ ఇంట్లో దీపం వెలుగుతుంది. దాని వెలుగులో మీరు చదువుతారు, తింటారు, నవ్వుతారు. కానీ ఆ దీపం శాశ్వతం కాదు. నూనె అయిపోతుంది, మంట ఆరిపోతుంది.

చీకటి వచ్చిందా? కాదు. చీకటి ఎప్పుడూ ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు - వెళ్ళదు.అది ఎల్లప్పుడూ, ఉంది. మద్యలో దీపం కేవలం కొంత సమయం ప్రకాశించింది. దీపం ఆరిపోయినా, ఆ కాంతిలో మీరు చూసిన విషయాలు, అనుభవించిన ఆనందం మాత్రం మిగిలిపోతుంది.

జీవితం కూడా అదే. మరణం చీకటి కాదు - అది కేవలం దీపం ఆరిపోవడం. కానీ ఆ దీపంలో మనం వెలిగించిన ప్రేమ, ఆనందం, జ్ఞానం మిగిలిపోతుంది.

### నేను నేర్చుకున్న మూడు పాఠాలు

 1. నిశ్శబ్దం లో సంగీతం

ఒకసారి ఒక సంగీత విద్వాంసుని అడిగాను - "సంగీతంలో ఏది ముఖ్యం? స్వరమా లేక నిశ్శబ్దమా?" అతను నవ్వాడు - "రెండింటి మధ్య ఉన్న అంతరం."

మన జీవితంలో కూడా అదే. పెళ్ళిళ్ళు, పుట్టినరోజులు, ప్రమోషన్లు - ఇవి స్వరాలు. కానీ నిజమైన జీవితం ఆ మధ్యలో ఉన్న నిశ్శబ్దంలో జరుగుతుంది - ఉదయం కాఫీ, పిల్లల నవ్వు, పక్షుల కిచకిచ.

రోజూ పది నిమిషాలు: కళ్ళు మూసుకోండి. మీ శ్వాసను గమనించండి. ఆ నిశ్శబ్దంలో మీరే కనిపిస్తారు.

 2. నీడను మించిన నీవు

చెట్టు నీడ చూసి, "నేను నీడను" అనుకునే చెట్టు ఉందా? ఉండదు. అది తనకు తాను చెట్టు అని తెలుసు. నీడ కేవలం దాని ఉనికి ప్రతిబింబం.

మన శరీరం, మన పేరు, మన స్థితి - ఇవన్నీ నీడలు. నిజమైన మనం ఆ వెలుగు - అది ఎప్పుడూ ఉంటుంది.

ప్రతిరోజూ: ఒక చిన్న పని చేయండి ఇతరులకోసం. అది నీడ వదిలించడం. నీ కాంతిని పంచుకోవడం.

#### 3. ఆట తెలిసి ఆడడం

పిల్లలు చదరంగం,ఆడుతూ ఉంటారు. గెలిస్తే సంతోషం, ఓడితే కూడా నవ్వు. ఎందుకు? ఎందుకంటే అది ఆట అని తెలుసు. కానీ పెద్దలమైతే? ప్రతీ ఆటనూ యుద్ధంలా చూస్తాం.

జీవితం లీలా - దైవ ఆట. గెలుపు ఓటమీ ఆట భాగాలు. కానీ ఆట ముగిసినా, ఆటగాడు మిగిలిపోతాడు.

నవ్వండి: మీ సమస్యలను చూసి. అవి ఎంత పెద్దవిగా కనిపించినా, విశ్వ దృష్టిలో చిన్న అలలు.

### చివరి అలోచన: కొండ మీద పూల తోట

మరణం అనేది ప్రయాణం లో కొండ చివర అంచు. అది ఎవరికైనాతప్పదు. కానీ నేను మరో విషయం గమనించాను - ప్రతి కొండ మీద పూలు వికసిస్తాయి. ఎంత ఎత్తైనా, ఎంత మంచు పడినా, అక్కడ జీవం ఉంటుంది. ఆ పూల పరిమళం లో, ఎంత ఎత్తు అయినా, ఆ మంచు లో మన ప్రయాణం ఆగదు.

మరణం అంతం కాదు - అది మరో శిఖరం. ఆ శిఖరానికి ఎక్కడానికి మనం ఈ జన్మలో సిద్ధం కావాలి. ఎలా? భయాన్ని విడిచి, ప్రేమను పెంచుకుని, ప్రతి క్షణాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించడం ద్వారా.

**"యదా యదా హి ధర్మస్య..."** అంటుంది గీత - ఎప్ప్పడు ధర్మం తగ్గుతుందో, అప్పుడు నేను (ఆశ) పుడతాను . మరణం ధర్మం తగ్గడం కాదు - అది కొత్త ధర్మం మొదలవడం. మరల మరల చిగురించడం!

### నా వ్యక్తిగత అనుభవం

నా తాత చనిపోయినప్పుడు నాకు పదహారేళ్ళు. అతను చివరి రోజు నన్ను పిలిచి చెప్పాడు - "చూడు నాన్నా, నేను వెళ్తున్నాను. కానీ నేను నీలో ఉంటాను - నువ్వు నవ్వినప్పుడు, నువ్వు మంచి పని చేసినప్పుడు, నువ్వు నిజం చెప్పినప్పుడు."!

అప్పుడు అర్థం కాలేదు. ఈరోజు అర్థమైంది - అతను నాలో నిజంగా ఉన్నాడు. అతని విలువలు, అతని నవ్వు, అతని ప్రేమ - ఇవన్నీ నాలో బ్రతుకుతున్నాయి.

ఇదే అమరత్వం. శరీరం కాదు - సారం.

కొండ చివర అంచున కూర్చుని, సూర్యాస్తమయం చూస్తూ, బిస్కెట్లు తింటూ - ఇదే జీవితం.ప్రేమతో, భయం లేకుండా, , పరిపూర్ణంగా.,దృశ్యం తో మమేకమవడం

"జీవించు - పూర్తిగా.

ప్రేమించు - నిస్వార్థంగా.

 వెళ్ళు - నవ్వుతూ."