సెలవు, నా పక్షి పిల్లల్లారా!A TEACHER'S FAREWELL · 5 NOVEMBER 2026
సెలవు, నా పక్షి పిల్లల్లారా!
నా ప్రియమైన పదకొండు మందికి,
చివరికి మనం ఈ రోజు దగ్గరకు వచ్చేశాం.
వెయ్యి రోజుల క్రితం, పదకొండు మంది యువ వైద్యులు మన విభాగంలోకి అడుగుపెట్టారు. వైద్యవిద్యలో పట్టాలు ఉన్నా, బాలల వైద్యంలోని అపారమైన ప్రపంచాన్ని ఇంకా అన్వేషించాల్సిన యువకులు మీరు. ఈ రోజు, అదే పదకొండు మంది స్వతంత్ర బాలల వైద్యులుగా సమాజంలోకి అడుగుపెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు.
మీరు ఇక్కడికి వచ్చింది పిల్లలు ఎలా పెరుగుతారో తెలుసుకోవడానికి. వారి శరీరాలు ఎలా మారతాయో, వారి మెదడు ఎలా వికసిస్తుందో, ఒక చిన్నారి జీవితంలో ప్రతి మైలురాయి ఎంత ముఖ్యమో నేర్చుకోవడానికి.
కానీ మీకు బహుశా తెలియని విషయం ఒకటుంది.
మీరు ఆ పిల్లల ఎదుగుదలను గమనిస్తున్నంతకాలం, నేను మీ ఎదుగుదలను గమనిస్తూనే ఉన్నాను.
ఒక నవజాత శిశువు తొలి శ్వాసను, తొలి ఏడుపును, ఆ తరువాత వచ్చే తొలి చిరునవ్వును, తప్పటడుగులను మీరు చూశారు. కొందరు పిల్లలు తమ ఎదుగుదల మైలురాళ్లను సహజంగా అందుకోవడాన్ని చూశారు. మరికొందరు ఆ చిన్న చిన్న విజయాల కోసం ఎంతగా పోరాడాల్సి వస్తుందో తెలుసుకున్నారు.
ఐసీయూలలో ప్రాణాల కోసం పోరాడుతున్న పసిబిడ్డలను చూశారు. బయట గుండెల్లో భయాన్ని దాచుకుని, కళ్లలో ఆశను నిలుపుకుని ఎదురుచూసే తల్లిదండ్రులను చూశారు. వైద్యశాస్త్రం తన శక్తినంతా ఉపయోగించినా, కొన్ని సందర్భాల్లో ఫలితం మన చేతుల్లో ఉండదని తెలుసుకున్నారు.
అక్కడే మీరు వైద్యవిద్యలోని అత్యంత విలువైన పాఠాన్ని నేర్చుకున్నారు.
ఈ మూడేళ్లలో మన విభాగం వేలాది మంది తీవ్ర అనారోగ్యంతో ఉన్న పిల్లలకు, లక్షల సంఖ్యలో బయటి రోగుల సందర్శనలకు వైద్యసేవలు అందించింది.
కానీ ఆ సంఖ్యలను కాసేపు పక్కన పెట్టండి.
ప్రతి సంఖ్య వెనుక ఒక చిన్నారి ఉన్నాడు. ఆ చిన్నారి వెనుక ఒక కుటుంబం ఉంది. ఆ కుటుంబం వెనుక ఎన్నో కలలు, ఆశలు, భయాలు ఉన్నాయి.
వారిలో కొందరు కోలుకుని ఇంటికి వెళ్లారు. కొందరు మనం ఊహించనంత ధైర్యంగా వ్యాధితో పోరాడారు. మరికొందరిని మనం కాపాడుకోలేకపోయాం.
వారందరి జీవితాల్లో, కొద్దిసేపైనా, మీరు ఒక భాగమయ్యారు.
అదే మీ ఈ వెయ్యి రోజుల అసలైన సంపద.
మీరెందుకు నా NICU బ్యాచ్?
మిమ్మల్ని నేను ప్రత్యేకంగా ‘నా NICU బ్యాచ్’ అని పిలవడానికి ఒక కారణం ఉంది.
మీరు మన విభాగంలోకి వచ్చిన సమయానికే నవజాత శిశువుల అత్యవసర చికిత్సా విభాగాన్ని అభివృద్ధి చేయడం, నాలుగో పీడియాట్రిక్ యూనిట్‌ను ప్రారంభించడం వంటి ముఖ్యమైన మార్పులు మొదలయ్యాయి.
మీరు ఎదుగుతున్న సమయంలోనే మన విభాగం కూడా ఎదిగింది.
మన NICU, PICUలను ఎలా ఆధునికీకరించామో మీరు చూశారు. పరిమితమైన వనరులతో మొదలుపెట్టి, ఒక్కొక్క పరికరాన్ని, ఒక్కొక్క సౌకర్యాన్ని ఎలా సమకూర్చుకున్నామో చూశారు.
రెండు అంటువ్యాధుల ఉద్ధృతులను ఎదుర్కొన్నాం. ఎన్నో అత్యవసర పరిస్థితుల్లో రాత్రింబవళ్లు పనిచేశాం. కొన్నిసార్లు అసాధ్యమనిపించిన పరిస్థితుల్లోనూ పిల్లలను కాపాడగలిగాం.
వైద్య పరికరాల కోసం కోటి రూపాయలకు పైగా విరాళాలను సమీకరించగలిగాం. ప్రభుత్వ వనరులు సరిపోని సందర్భాల్లో, అత్యవసరంగా అవసరమైన చిన్న చిన్న వైద్య సామగ్రిని కూడా దాతల సహకారంతో అందుబాటులోకి తెచ్చుకున్నాం.
ఒక ఆసుపత్రిని అభివృద్ధి చేయడమంటే కేవలం భవనాలు నిర్మించడం కాదని మీరు చూశారు.
అది మనుషులను కలుపుకోవడం. సమస్యను గుర్తించడం. పరిష్కారం కోసం ప్రయత్నించడం. అవసరమైతే పదిసార్లు అడగడం. పదకొండోసారి మళ్లీ ప్రయత్నించడం.
ప్రజారోగ్య కార్యక్రమాలను ఆసుపత్రి గోడలు దాటి సమాజంలోకి తీసుకెళ్లడం చూశారు. ప్రజలతో, ప్రసార మాధ్యమాలతో మాట్లాడటం, ఆరోగ్య సమస్యలపై అవగాహన కల్పించడం చూశారు.
మన పరిశోధనలు The Lancet వంటి అంతర్జాతీయ వైద్య పత్రికల్లో ప్రచురితమవడాన్ని చూశారు. వైద్యసేవలను, బోధనను మరింత అందుబాటులోకి తీసుకురావడానికి డిజిటల్ అనువర్తనాలను రూపొందించడం చూశారు.
ఇప్పుడు నేను మన తదుపరి కల అయిన మాతా శిశు ఆరోగ్య సముదాయం — MCH బ్లాక్ — నిర్మాణం కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాను.
ఆ కల సాకారమయ్యే దిశగా అడుగులు వేస్తున్న ఈ సమయంలో, మీరు మీ జీవితాల్లో కొత్త నిర్మాణాలకు బయలుదేరుతున్నారు.
ఇదంతా మీకు ఎందుకు చెబుతున్నాను?
నా విజయాలను మీకు గుర్తుచేయడానికా?
కాదు.
ఒక కల నిజమయ్యే మార్గం
మనకు వారసత్వంగా అందిన వ్యవస్థలు ఎప్పటికీ అలాగే ఉండిపోవాల్సిన అవసరం లేదు.
వాటిని మార్చవచ్చు. మెరుగుపరచవచ్చు. అవసరమైతే పునర్నిర్మించవచ్చు.
వనరులు లేవని ఆగిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. వాటిని సమకూర్చుకోవచ్చు. సహకరించే మనుషులను వెతుక్కోవచ్చు. ఒక మంచి ఆలోచన చుట్టూ పదిమందిని కలుపుకోవచ్చు.
అయితే ఒక మంచి ఆలోచన ఉన్నంత మాత్రాన అది నిజమైపోదు.
దానికి శ్రమ కావాలి. ఓర్పు కావాలి. విమర్శలను తట్టుకునే ధైర్యం కావాలి. విఫలమైనప్పుడు మళ్లీ మొదలుపెట్టే మనస్తత్వం కావాలి.
అన్నింటికంటే, మనం చేస్తున్న పని మనకోసం మాత్రమే కాదనే స్పష్టత కావాలి.
నిజాయితీ మన పునాదిగా, చిత్తశుద్ధి మన అలవాటుగా, అంకితభావం మన క్రమశిక్షణగా, కరుణ మన ప్రయాణానికి దిక్సూచిగా మారినప్పుడు, అసాధ్యమనుకున్న పనులు కూడా క్రమంగా సాధ్యమయ్యే అవకాశాలు కనిపిస్తాయి.
ఇది ఏదో అద్భుత శక్తి కాదు.
ఒక లక్ష్యం కోసం మనిషి తన శక్తినంతా ఉపయోగించినప్పుడు జరిగే మార్పు.
మీరు నా దగ్గర నేర్చుకోవాల్సిన గొప్ప పాఠం ఒక అరుదైన వ్యాధిని గుర్తించడం మాత్రమే కాదు. ఒక వెంటిలేటర్‌ను సమర్థంగా నిర్వహించడం మాత్రమే కాదు.
అది మీరు గుర్తుంచుకుంటే, ఈ వెయ్యి రోజులకు మరింత గొప్ప అర్థం లభిస్తుంది.
జీవితం మొదలయ్యే చోట
మానవ జీవితంలోని అత్యంత సున్నితమైన దశను దగ్గరగా చూసే అవకాశం మనకు లభించింది.
ఎంత అపురూపమైన అవకాశం అది!
ఒక మనిషి ఈ ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించిన తొలి క్షణాలను మనం చూస్తాం. అతని తొలి శ్వాస కోసం ఎదురుచూస్తాం. చిన్న గుండె కొట్టుకునే తీరును గమనిస్తాం. ఇంకా ప్రపంచాన్ని చూడని ఆ చిన్నారి కోసం ప్రపంచంతో పోరాడతాం.
ఒక నవజాత శిశువును చేతుల్లోకి తీసుకున్నప్పుడు మనం కేవలం కొన్ని కిలోల బరువున్న శరీరాన్ని మోస్తున్నామని అనుకోకండి.
అక్కడ ఒక భవిష్యత్తు ఉంది.
ఒక కుటుంబం ఆశ ఉంది.
ఇంకా ప్రారంభం కాని ఒక జీవితకథ ఉంది.
ఆ కథలో మనం కొన్ని గంటలు, కొన్ని రోజులు, కొన్నిసార్లు కొన్ని నెలలు మాత్రమే భాగస్వాములమవుతాం.
కానీ ఆ కొద్దికాలంలో మనం తీసుకునే నిర్ణయాలు ఆ చిన్నారి జీవితంపై ఎంతో ప్రభావం చూపవచ్చు.
అందుకే మన వృత్తికి ఇంతటి బాధ్యత.
అయితే మనం ఎంత శ్రమించినా, కొన్నిసార్లు ఒక బిడ్డను కోల్పోతాం.
ఆ క్షణాలు మనల్ని కదిలించాలి. మన పరిమితులను గుర్తుచేయాలి. ఇంకా నేర్చుకోవాల్సింది ఎంతో ఉందని చెప్పాలి.
కానీ మనల్ని నిస్సహాయులుగా మార్చకూడదు.
మీ విజ్ఞానం అహంకారంగా మారకూడదు. ప్రతిరోజూ బాధను చూడటం వల్ల మీ హృదయం స్పందించడం మానేయకూడదు.
అలాగే వైద్యవృత్తిలోని ఒత్తిళ్లు మీలోని జిజ్ఞాసను చంపేయకూడదు.
ఎందుకంటే ఒక మంచి వైద్యుడు కేవలం సమాధానాలు తెలిసిన వ్యక్తి కాదు.
తనకు తెలియని విషయాన్ని అంగీకరించగల వ్యక్తి కూడా.
వైద్యులుగా మాత్రమే కాదు...
మీరు మంచి వైద్యులుగా ఎదగాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.
కానీ అంతటితో ఆగిపోవద్దు.
నాయకత్వమంటే ఒక పదవి కాదు. ఒక హోదా కాదు. ఒక కుర్చీ కాదు.
ఎవరూ ముందుకు రాని సమయంలో బాధ్యత తీసుకోవడం నాయకత్వం.
అందరూ సమస్యను గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు పరిష్కారం కోసం ప్రయత్నించడం నాయకత్వం.
తనకంటే ప్రతిభావంతులైన వారిని చూసి భయపడకుండా, వారిని ప్రోత్సహించడం నాయకత్వం.
తప్పు జరిగినప్పుడు బాధ్యతను స్వీకరించడం, మంచి జరిగినప్పుడు ఆ విజయాన్ని అందరితో పంచుకోవడం నాయకత్వం.
రేపు మీరు ఎక్కడ పనిచేస్తారో నాకు తెలియదు.
ఒక చిన్న పట్టణంలో కావచ్చు. ఒక జిల్లా ఆసుపత్రిలో కావచ్చు. ఒక పెద్ద వైద్య సంస్థలో కావచ్చు. మరొక దేశంలో కావచ్చు.
కానీ మీరు ఎక్కడ ఉన్నా, మీ చుట్టూ ఉన్న వ్యవస్థను మీరు వచ్చినప్పటికంటే కొంచెమైనా మెరుగ్గా మార్చగలిగితే, అదే నిజమైన విజయం.
భవిష్యత్తులో నేను ఎన్నడూ కలవని వేలాది మంది పిల్లలు మీ చేతుల్లో ఆరోగ్యాన్ని పొందవచ్చు.
వారి తల్లిదండ్రులు మీకు కృతజ్ఞతలు చెప్పవచ్చు.
వారి పేర్లు నాకు తెలియకపోవచ్చు. వారి ముఖాలను నేను ఎన్నడూ చూడకపోవచ్చు.
అయినా వారి జీవితాల్లో మీ ద్వారా మనం కలిసి నేర్చుకున్న విలువలు కొనసాగుతాయి.
విడిచిపెట్టడమూ ఒక పాఠమే
ఇప్పుడు మీతో మరొక విషయం చెప్పాలి.
Dear Zindagi సినిమాలో నాకు ఎంతో నచ్చిన ఒక సన్నివేశం ఉంది.
జీవితాన్ని భయంతో, సందేహాలతో చూస్తున్న ఒక యువతి, తనను తాను అర్థం చేసుకునే ప్రయాణంలో ఒక గురువు సహాయం పొందుతుంది.
ఆమెకు అతను అన్ని సమాధానాలూ ఇవ్వడు.
తనను తాను ప్రశ్నించుకునే ధైర్యాన్ని ఇస్తాడు. తన భావాలను అంగీకరించే స్వేచ్ఛను ఇస్తాడు. తన జీవితాన్ని తానే నడిపించుకోగలననే నమ్మకాన్ని కలిగిస్తాడు.
చివరికి ఆమె తన కాళ్లపై తాను నిలబడగలదని అతనికి అర్థమవుతుంది.
అప్పుడు అతను ఆమెను ఆపడు.
ఆమె తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించడానికి అనుమతిస్తాడు.
విడిపోవడంలో బాధ ఉండవచ్చు. కానీ ఆ బాధ కంటే గొప్పది, ఎదుటివారు స్వతంత్రంగా ఎదిగారనే సంతృప్తి.
ఈ రోజు నాకు కూడా అలాంటి అనుభూతే కలుగుతోంది.
మూడేళ్లుగా మీరు నా దగ్గరకు వచ్చారు.
ఒక సందేహంతో. ఒక క్లిష్టమైన కేసుతో. ఒక చికిత్సా నిర్ణయంతో. కొన్నిసార్లు భయంతో. మరికొన్నిసార్లు మీరు సాధించిన చిన్న విజయాన్ని పంచుకోవడానికి.
నేను మీకు తెలిసినంత నేర్పించాను. నాకు తెలియని విషయాలను మీతో కలిసి తెలుసుకున్నాను.
కానీ ఇప్పుడు మీరు మీ సమాధానాలను మీరే వెతుక్కోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.
మీరు నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు.
కొన్ని సరైనవి అవుతాయి. కొన్ని తప్పు కావచ్చు.
కొన్నిసార్లు పాఠ్యపుస్తకాల్లో కూడా స్పష్టమైన సమాధానం లేని పరిస్థితులను ఎదుర్కొంటారు.
అప్పుడు భయపడకండి.
ప్రశ్నించండి. ఆధారాలను పరిశీలించండి. సందర్భాన్ని అర్థం చేసుకోండి. అవసరమైతే సహాయం అడగండి.
తప్పు జరిగితే దానిని అంగీకరించండి.
నిజం మీకు అనుకూలంగా లేకపోయినా దాని నుంచి పారిపోకండి.
ఎందుకంటే ధైర్యమంటే భయం లేకపోవడం కాదు.
ఇక్కడే నేను మీకు ఇవ్వాలనుకున్న అసలైన బహుమతి ఉంది.
నా దగ్గర ఉన్న జ్ఞానమంతా మీకు అందించడం మాత్రమే నా లక్ష్యం కాదు.
మీరు నాకంటే ముందుకు వెళ్లగలరనే నమ్మకాన్ని మీలో పెంచడం.
నాకు నా లాంటి పదకొండు ప్రతిరూపాలు అవసరం లేదు.
నాకు కావలసింది స్వతంత్రంగా ఆలోచించే పదకొండు మేధస్సులు.
కరుణతో స్పందించే పదకొండు హృదయాలు.
నిజం కోసం నిలబడగల పదకొండు ధైర్యవంతులైన బాలల వైద్యులు.
అదే నా కోరిక.
గూడు తన పని పూర్తి చేసింది
నా ప్రియమైన పక్షి పిల్లల్లారా,
ఒక పక్షి తన పిల్లల కోసం గూడు కడుతుంది.
వాటికి ఆహారం అందిస్తుంది. ప్రమాదాల నుంచి కాపాడుతుంది. రెక్కలు బలపడే వరకు తన నీడలో ఉంచుతుంది.
కానీ ఒక రోజు ఆ పిల్లలు గూడు అంచున నిలబడతాయి.
ముందు అనంతమైన ఆకాశం.
వెనుక తమకు తెలిసిన సురక్షితమైన ప్రపంచం.
ఆ క్షణంలో తల్లి పక్షి వాటిని ఎప్పటికీ గూటిలోనే ఉంచాలని అనుకోదు.
ఎందుకంటే గూడు నిర్మించిన అసలు ఉద్దేశం పిల్లలను అందులో శాశ్వతంగా ఉంచడం కాదు.
ఈ రోజు మనం కూడా ఆ క్షణానికి వచ్చాం.
వెయ్యి రోజులుగా మన విభాగం మీకు ఒక గూడు.
ఇక్కడ మీరు నేర్చుకున్నారు. తప్పులు చేశారు. సరిదిద్దుకున్నారు. విజయాలు సాధించారు. కొన్నిసార్లు బాధపడ్డారు. మరికొన్నిసార్లు ఆనందంతో పొంగిపోయారు.
ఇప్పుడు మీ రెక్కలు బలపడ్డాయి.
ఇక మిమ్మల్ని పట్టుకుని ఉంచాల్సిన అవసరం నాకు లేదు.
సుదూర తీరాలకు ఎగరండి.
విశాలమైన ప్రపంచాన్ని అన్వేషించండి.
ఎత్తైన శిఖరాలను అందుకోండి.
నేను చూడని ప్రపంచాలను చూడండి. నేను ఊహించని వైద్య సంస్థలను నిర్మించండి. నాకు తెలియని వేలాది మంది పిల్లల ప్రాణాలను కాపాడండి.
నేను నేర్పిన దానికంటే మెరుగైన చికిత్సా విధానాన్ని మీరు కనుగొంటే, ఒక్క క్షణం కూడా సంకోచించకుండా దానిని స్వీకరించండి.
మీ గురువు చెప్పాడనే కారణంతో ఒక పాత ఆలోచనను పట్టుకుని ఉండిపోవద్దు.
విజ్ఞానం మారుతుంది. ఆధారాలు మారుతాయి. మన అవగాహన విస్తరిస్తుంది.
నిజం కోసం అన్వేషణ మాత్రం ఆగకూడదు.
మీరు నాకంటే మెరుగైన వైద్యులుగా, మెరుగైన ఆలోచనాపరులుగా, మెరుగైన నాయకులుగా ఎదిగితే...
ఎప్పుడైనా వెనుతిరిగి చూస్తే...
జీవితం ఎప్పుడూ మనం ఊహించినట్లుగా సాగదు.
మీకు కష్టాలు ఎదురవుతాయి. సందేహాలు కలుగుతాయి. కొన్నిసార్లు ఒంటరిగా అనిపించవచ్చు.
ఒక క్లిష్టమైన వైద్య నిర్ణయం తీసుకోవాల్సి రావచ్చు. ఒక అన్యాయాన్ని ఎదుర్కోవాల్సి రావచ్చు. మీకు ఎంతో ముఖ్యమైన ఒక లక్ష్యం కోసం పోరాడాల్సి రావచ్చు.
అలాంటి సమయంలో మీకు సలహా కావాలన్నా, కొంచెం ధైర్యం కావాలన్నా, లేదా మీ మనసులోని భారాన్ని పంచుకోవాలనిపించినా...
నేను ఎక్కడ ఉంటానో మీకు తెలుసు.
నేను మీ పక్కన భౌతికంగా లేకపోయినా, ఎప్పుడో మనం చర్చించిన ఒక కేసు మీకు గుర్తురావచ్చు.
ఒక నిర్ణయం తీసుకునే ముందు నేను అడిగిన ప్రశ్న గుర్తురావచ్చు.
ఒక చిన్నారి పట్ల మీరు చూపే కరుణలో, ఒక తప్పును అంగీకరించే నిజాయితీలో, ఒక మంచి పని కోసం నిలబడే ధైర్యంలో మనం కలిసి నేర్చుకున్న పాఠాలు మళ్లీ కనిపించవచ్చు.
అంతకంటే ఒక గురువుకు కావలసింది ఏముంటుంది?
అయితే నా కోరిక ఒక్కటే.
మీకు సహాయం అవసరమైనప్పుడు నేను అందుబాటులో ఉంటాను.
కానీ ప్రతి నిర్ణయానికీ నా వైపు చూడాల్సిన అవసరం మీకు రాకూడదు.
ఎందుకంటే మీరు మీ కాళ్లపై నిలబడాలని, మీ రెక్కలపై ఎగరాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.
ఈ ఆకాశం ఇక మీదే!
ఈ రోజు మీరు వెళ్లిపోతున్నారని నేను బాధపడటం లేదు.
మీరు వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారని సంతోషిస్తున్నాను.
ఒకప్పుడు నా దగ్గరకు వచ్చిన పదకొండు మంది యువ వైద్యులు, ఇప్పుడు తమదైన ఆలోచనలతో, తమదైన నిర్ణయాలతో, తమదైన భవిష్యత్తును నిర్మించుకోబోతున్నారు.
ఒక గురువుకు ఇంతకంటే గొప్ప ఆనందం ఏముంటుంది?
వెయ్యి రోజుల క్రితం మీరు పిల్లలు ఎలా పెరుగుతారో తెలుసుకోవడానికి నా దగ్గరకు వచ్చారు.
ఈ వెయ్యి రోజులూ నేను మీ ఎదుగుదలను చూశాను.
ఈ రోజు, నా సొంత పిల్లలు తమ రెక్కలను విప్పి, అనంతమైన ఆకాశంలోకి ఎగరడానికి సిద్ధమవుతున్న దృశ్యాన్ని చూస్తున్నాను.
ఇది ఒక ముగింపు కాదు.
పదకొండు కొత్త ప్రయాణాలకు ఆరంభం.
మనం కలిసి గడిపిన వెయ్యి రోజులు ఇక తిరిగి రావు.
కానీ ఆ రోజుల్లో నేర్చుకున్న విజ్ఞానం, పంచుకున్న అనుభవాలు, ఎదుర్కొన్న సవాళ్లు, నిలబెట్టుకున్న విలువలు మీతోనే ప్రయాణిస్తాయి.
ఒక రోజు మీ శిష్యులు కూడా మీ ముందు నిలబడతారు.
అప్పుడు మీరు కూడా వారిని ఇదే ధైర్యంతో, ఇదే ప్రేమతో, ఇదే విశ్వాసంతో ప్రపంచంలోకి పంపగలిగితే...
ఆ రోజు ఈ వెయ్యి రోజుల కథకు మరొక అందమైన అధ్యాయం మొదలవుతుంది.
సెలవు, నా పక్షి పిల్లల్లారా!
ఎగరండి... దూరంగా, విశాలంగా, మరింత ఎత్తుకు!
ఈ అనంతమైన ఆకాశం ఇక మీదే!
మీరందరూ నాకు ఎంతో ప్రియమైనవారు.
మీ అందరికీ నా ప్రేమ, ఆశీస్సులు.
దేవుడు మిమ్మల్ని చల్లగా చూడాలి.
Dr. B.S. Chakravarthy
ప్రొఫెసర్ & విభాగాధిపతి, పీడియాట్రిక్స్ విభాగం
ఆంధ్రా మెడికల్ కాలేజ్ & కింగ్ జార్జ్ హాస్పిటల్
విశాఖపట్నం, ఆంధ్రప్రదేశ్, భారతదేశం
5 నవంబర్ 2026
Comments
Post a Comment
Thank you for visiting. This is a space for the disciplined pursuit of truth. Whether you are sharing a clinical observation or a philosophical reflection, your perspective is appreciated. Let’s keep the conversation meaningful."