సత్యమే దైవం: శాంతి, సంతోషం వైపు మన అంతరయానం డా. బి.ఎస్. చక్రవర్తి

సత్యమే దైవం: శాంతి, సంతోషం వైపు మన అంతరయానం

డా. బి.ఎస్. చక్రవర్తి

సత్యం సత్యం పునః సత్యం… సత్యేన ధార్యతే జగత్‌.

సత్యాన్నాస్తి పరో ధర్మః… సత్యం శరణం ప్రపద్యే.

ఈ రెండు వాక్యాలు కేవలం శ్లోకాలు కావు. ఇవి మనిషి జీవితం నిలబడే అంతరాధారం గురించి చెప్పే మహత్తర సత్యాలు. మనం నిర్మించే కుటుంబం, సంబంధాలు, సమాజం—ఇవన్నీ నిలబడేది చివరికి ఒకే ఆధారంపై: సత్యం.

సత్యం అంటే కేవలం అబద్ధం చెప్పకపోవడం కాదు. సత్యం అంటే మన ఆలోచన, మాట, చర్య—ఈ మూడూ ఒకే దిశలో ఉండటం. మనం మనల్ని మోసం చేయకపోవడం.

ఒక విద్యార్థి చదవలేదని తెలిసినా “సమయం లేదు” అని చెప్పుకోవచ్చు. ఒక వైద్యుడు తెలియనిదాన్ని తెలిసినట్టు ప్రవర్తించవచ్చు. ఇవి చిన్న విషయాల్లా కనిపించినా, ఇవే మన అంతరంగాన్ని కలుషితం చేస్తాయి.

అసలు అశాంతి అక్కడే మొదలవుతుంది — మనం అనుభవిస్తున్నది మరియు మనం చెప్పుకుంటున్నది మధ్య దూరం పెరిగినప్పుడు.

డబ్బు, పేరు, ప్రతిష్ఠ ఇవన్నీ సుఖాన్ని ఇస్తాయి. కానీ శాశ్వత సంతోషాన్ని ఇవ్వవు. ఎందుకంటే అవి బయటివి. బయటివి మారుతాయి. అందుకే వాటి మీద ఆధారపడిన ఆనందం కూడా మారుతుంది.

కానీ సత్యాన్ని వెంబడించే మనిషి తనలోకి చూస్తాడు. “నేను ఎందుకు ఇలా స్పందించాను?”, “నాకు నిజంగా ఏమి కావాలి?” అని ప్రశ్నించుకుంటాడు. అక్కడినుంచి శాంతి మొదలవుతుంది.

సత్యాన్ని అనుసరించడానికి ధైర్యం కావాలి. “నాకు అర్థం కాలేదు” అని చెప్పడం, “నేను తప్పు చేశాను” అని ఒప్పుకోవడం — ఇవి బలహీనతలు కాదు, బలం.

ఒక నిశ్చలమైన పూర్ణత. ఒక నిర్మలమైన అంతర్యామ క్రమం. అన్నింటినీ మోయుతూ, ఏదీ ప్రకటించుకోని సత్యం.

సత్యం పట్ల నిబద్ధత ఉన్న మనిషి క్రమంగా తేలికవుతాడు. దాచాల్సినది తగ్గుతుంది. నిరూపించుకోవాలనే అవసరం తగ్గుతుంది. అక్కడినుంచి ఒక నిశ్శబ్ద సంతోషం పుడుతుంది.

నిజమైన సంతోషం ఒక సంఘటన కాదు — ఒక స్థితి. మన ఆలోచన, మాట, చర్య ఒకే దిశలో ఉన్నప్పుడు మనలో సమతుల్యత ఏర్పడుతుంది. అదే శాంతి.

సత్యాన్ని వెతికే మనిషి చివరికి తనకంటే పైదాన్ని తాకుతాడు. “నాకు ఏమి దక్కుతుంది?” అన్న ప్రశ్న “సరైనది ఏమిటి?”గా మారుతుంది.

చివరికి మనిషి కోరేది భయం లేని నిద్ర, భారం లేని హృదయం. ఇవి బయట దొరకవు. ఇవి సత్యంతో జీవించినప్పుడు మాత్రమే వస్తాయి.

సత్యమే దైవం. దైవాన్ని వెతకడం అంటే మనలోని సత్యాన్ని గుర్తించడం.